Zamislite sledeće: na samom ste početku emotivne veze, šaljete SMS partneru, a zauzvrat dobijate onaj najgori vid reakcije - prokleti „seen“? Sat-dva kasnije, već se osećate vrlo uznemireno. Naslućujete da ste nešto pogrešno napisali, možda čak ispali dosadni, pokušavate da se setite poslednjeg razgovora...

Kroz glavu vam prolaze misli o mogućim razlozima za svađu, pa čak i za (daleko bilo) raskid. Sa druge strane, za vašeg partnera su emocionalna povučenost, kao i suzdržanost tipičan kodeks ponašanja. Neretko se distancira od vas i to ne nužno sa određenim razlogom. 

U ovoj vezi moglo bi se reći da je za devojku karakterističan preokupirajući stil emocionalnog vezivanja, dok je za dečka izbegavajući. U redu, hajde da pojasnimo kako smo došli do ovog zaključka, kao i da li je veza između ovakvih parova uopšte moguća.

Stilovi emocionalnog vezivanja imaju korene još u ranom detinjstvu u odnosu deteta sa roditeljima. Džon Bolbi i Meri Ejnsvort postulirali su i istraživali koncept emocionalnog vezivanja. Najpre se pod tim konceptom podrazumevao odnos deteta sa figurom koja se brine o njemu (najčešće majka). Naime, u nekoj od standardnih „test situacija“ pri istraživanju ovog fenomena, ukoliko bi majka sa malim detetom ušla u prostoriju sa igračkama, dete bi krenulo da se interesuje i igra. Potom bi majka dobila instrukciju od istraživača da napusti prostoriju na nekoliko minuta i deca bi na različite načine reagovala na ovu promenu.

Istraživači su izdvojili nekoliko kategorija prema stilovima emocionalnog vezivanja.

Dete sa sigurnim stilom emocionalnog vezivanja vidno je uznemireno kada majka napusti prostoriju, a naročito priželjkuje blizinu i interakciju sa majkom pri ponovnom susretu. Dete sa preokupirajućim stilom ne samo što je vidno uznemireno, već mu je više vremena potrebno da se smiri. Reaguje ambivalentno, sa jedne strane inicira kontakt, dok je sa druge strane besno i opire mu se. U slučaju deteta sa izbegavajućim stilom, ono ne pokazuje znake uznemirenosti kada majka napusti prostoriju, kao što ni ne pokušava da inicira kontakt pošto se ona vrati.  

Ovi obrasci emocionalnog vezivanja, uz učešće životnih iskustava, sa izvesnom sličnošću prisutni su u i kasnije u životu, pa je na ovim osnovama nastala oblast emocionalnog vezivanja u partnerskim odnosima. Na temeljima ovih pretpostavki, uz brojne empirijske provere, emotivni partneri preuzimaju primarnu figuru vezivanja, čime emocionalno vezivanje postaje prirodna potreba koja traje tokom celog života. Ukoliko su partneri jedno drugom „sigurna baza“, to znači da u odnosu odgovaraju na međusobne emocionalne potrebe, pružaju podršku i međusobno se osnažuju.

Na sledećoj strani rešite test i proverite svoj stil emocionalnog vezivanja.